Let op! U mag deze btw niet zelf verrekenen in uw btw-aangifte.

Wanneer kunt u btw terugvragen?
U kunt de btw terugvragen zodra zeker is dat uw klant de factuur niet (geheel) zal betalen. U stuurt binnen een maand na het tijdvak waarin duidelijk is geworden dat uw openstaande factuur niet betaald zal worden een verzoek om teruggave van de in rekening gebrachte btw naar de Belastingdienst. Stuur met het verzoek gegevens mee waaruit blijkt dat de afnemer niet heeft betaald en niet zal betalen. Het verzoek om teruggave omvat in ieder geval de volgende gegevens:

• naam en adres van uw afnemer;
• datum en nummer van de betreffende factuur;
• het niet-betaalde factuurbedrag;
• het bedrag aan btw dat u terugvraagt.

Als deze gegevens op de factuur staan, kunt u ook een kopie van de factuur meesturen.

Wat moet u doen als uw afnemer na teruggave van de btw alsnog betaalt?
Het is niet uitgesloten dat uw afnemer de openstaande factuur alsnog betaalt, nadat uw verzoek om teruggave is toegekend door de Belastingdienst. In dat geval zult u het btw-deel uit de ontvangst in uw aangifte moeten verwerken en aan de Belastingdienst betalen.

Creditfactuur
Wanneer uw rekening niet geheel is betaald en u daarin berust, kunt een creditnota voor het verschil opmaken. Dat betekent wel dat u uw vordering (gedeeltelijk) prijsgeeft. U verwerkt de creditfactuur in uw aangifte omzetbelasting over het tijdvak waarin u deze factuur hebt uitgereikt. Door het uitreiken van een creditfactuur aan uw afnemer vermindert zijn recht op aftrek van voorbelasting. Uw afnemer moet de eerdere aftrek corrigeren in zijn aangifte.

Een maatschap exploiteerde een rundveebedrijf. Het bedrijf bestond uit een melkveehouderij en een jongveehouderij. In 2004 en 2005 werd de melkveehouderij beëindigd. In dat kader werd het melkquotum verkocht. De daarbij behaalde winst werd in een herinvesteringsreserve opgenomen. De maatschap deed in 2006 enkele investeringen. Een van deze investeringen betrof een graafmachine, die via een leaseovereenkomst aan een derde ter beschikking werd gesteld. De maatschap boekte een deel van de herinvesteringsreserve af op de aanschafkosten van de graafmachine.
De Belastingdienst corrigeerde de afboeking van de herinvesteringsreserve omdat de graafmachine niet werd gebruikt in het voortgezette deel van de onderneming. Hof Den Bosch deelde de opvatting van de inspecteur. Het exploiteren van een graafmachine was een nieuwe activiteit van de maatschap, die duidelijk anders was dan de bestaande jongveehouderij. De herinvesteringsreserve mocht niet worden afgeboekt maar viel vrij ten gunste van de winst.

De huidige regeling van de VAR schiet op deze punten te kort. Handhaving bij de opdrachtgever is vrijwel niet mogelijk, omdat de Belastingdienst daarvoor dient te bewijzen dat de opdrachtgever frauduleus heeft gehandeld. Alle risico’s liggen in de huidige systematiek bij de opdrachtnemer. Wanneer de Belastingdienst achteraf constateert dat een arbeidsverhouding als dienstbetrekking moet worden aangemerkt, wordt de opdrachtnemer geconfronteerd met naheffingen. Verder creëert de VAR slechts schijnzekerheid, omdat geen oordeel over de fiscale status van de opdrachtnemer wordt gegeven.

In de nieuwe opzet worden echte zelfstandigen niet onnodig belast met papierwerk en verbeteren de mogelijkheden van handhaving. De staatssecretaris denkt dat nog deze maand de eerste voorbeeldovereenkomsten zullen worden gepubliceerd op de website van de Belastingdienst. Hij verwacht dat de nieuwe systematiek op 1 januari 2016 in werking kan treden.

In een procedure over de verhuur van een aantal garageboxen merkte Hof Den Bosch op, dat garageboxen vaak worden gebruikt voor andere doeleinden dan de stalling van voertuigen. Daaraan verbond het hof de conclusie dat garageboxen multifunctionele onroerende zaken zijn. In het hiervoor bedoelde besluit van de staatssecretaris is gezegd dat de verhuur van multifunctionele ruimten in principe geen verhuur van parkeerruimte vormt. In de verhuurovereenkomsten was gebruik als bergruimte toegestaan. Daarom is het hof van oordeel dat de verhuur van de garageboxen is vrijgesteld van omzetbelasting.

De rechtbank Zeeland-West-Brabant is van oordeel dat de hoge vrijstelling ook geldt voor een gehuwde mantelzorger. Volgens de rechtbank dient de eis dat de erflater ongehuwd moet zijn ter voorkoming van twee verkrijgers die recht hebben op de hoge vrijstelling van erfbelasting. De eis dat de mantelzorger ongehuwd moet zijn om in aanmerking te komen voor de hoge vrijstelling heeft volgens de rechtbank geen enkele functie. Er is sprake van een ongelijke behandeling zonder rechtvaardigingsgrond. Het verschil in behandeling laat zich niet verklaren door de wetsgeschiedenis of het systeem van de wet. De rechtbank kwam tot dit oordeel in een procedure van een getrouwde vrouw. Haar vader woonde in bij het gezin en ontving tot aan zijn overlijden mantelzorg van zijn dochter. Na het overlijden van vader werd aan de dochter het mantelzorgcompliment toegekend. De enige reden om de hoge vrijstelling niet toe te passen was de burgerlijke staat van de vrouw.

De Belastingdienst heeft volgens een mededeling van de staatssecretaris van Financiën hoger beroep ingesteld tegen deze uitspraak.

Het Hof van Justitie EU heeft in zijn rechtspraak gezegd dat de vrijstelling alleen geldt voor diensten die worden verleend door personen met de vereiste beroepskwalificaties. Wel moet het beginsel van fiscale neutraliteit in acht worden genomen wanneer de wetgever een beroep of een specifieke werkzaamheid op het gebied van de gezondheidskundige verzorging van de mens wil uitsluiten van de vrijstelling. De door Hof Den Bosch behandelde casus had betrekking op een arts, die naast de reguliere geneeskunde ook acupunctuurbehandelingen toepaste bij de behandeling van zijn patiënten.
Het hof was van oordeel dat het kwaliteitsniveau van de acupunctuurbehandelingen werd bepaald door de hoedanigheid van arts. Volgens het hof was voldoende gewaarborgd dat de acupunctuurbehandelingen van gelijk niveau waren als andere door artsen verleende diensten.

Volgens een Europese Richtlijn zijn de EU-landen verplicht om te regelen dat werknemers jaarlijks recht hebben op ten minste vier weken vakantie met behoud van loon. Alleen bij beëindiging van het dienstverband mag het recht op vakantiedagen worden afgekocht en vergoed in geld. Deze richtlijn had uiterlijk op 23 november 1996 moeten zijn verwerkt in de nationale wetgeving. De Nederlandse wetgeving is pas per 1 januari 2012 aangepast aan de voorschriften van de richtlijn. Dit gebeurde naar aanleiding van enkele arresten van het Hof van Justitie EU uit 2009. Tot 2012 gold dat bij langdurige ziekte alleen over de laatste zes maanden van de ziekte vakantiedagen werden opgebouwd.
De nieuwe wetsbepaling houdt in dat voor het opnemen van vakantiedagen een vervaltermijn geldt van zes maanden na afloop van het kalenderjaar waarin de aanspraak is verworven. Er geldt een uitzondering voor de situatie waarin een werknemer in die periode niet in staat is geweest om vakantie op te nemen. Deze bepaling geldt echter uitsluitend voor vakantiedagen die zijn opgebouwd na 1 januari 2012.

De Hoge Raad heeft in een procedure van een werknemer, wiens arbeidsovereenkomst na ruim twee jaar van arbeidsongeschiktheid werd ontbonden, de Nederlandse staat veroordeeld tot betaling van schadevergoeding. De staat heeft onrechtmatig gehandeld door de bepalingen van de Europese Richtlijn niet binnen de daarvoor gestelde termijn in de nationale wetgeving te verwerken. De werknemer had bij zijn ontslag een vergoeding ontvangen voor de 12,5 vakantiedagen die hij had opgebouwd gedurende de laatste zes maanden van zijn dienstverband. Volgens de richtlijn had hij recht op 40 vakantiedagen over de periode van arbeidsongeschiktheid. Het verschil moet de staat voor zijn rekening nemen.

Omdat de wet twee elkaar uitsluitende categorieën kent, moet een apparaat in één van die categorieën worden ingedeeld. De categorie computers is uitgesloten van de categorie telefoon, internet en dergelijke communicatiemiddelen. Daarom moet eerst worden beoordeeld of een apparaat valt in de categorie computers en dergelijke. Is dat niet het geval, dan moet onderzocht worden of het apparaat past in de categorie telefoons en dergelijke. Hof Amsterdam heeft die wijze van beoordeling niet toegepast en daarmee een verkeerd uitgangspunt gekozen voor zijn beslissing. De in cassatie niet bestreden omschrijving van een iPad in de hofuitspraak laat volgens de Hoge Raad geen andere conclusie toe dan dat een iPad is bedoeld voor taken die ook door een computer kunnen worden verricht. Daarmee valt een iPad in de categorie computers en wordt niet meer toegekomen aan de vraag of een iPad wellicht als telefoon kan worden aangemerkt.

De overige wetsvoorstellen zijn het wetsvoorstel Wet implementatie wijzigingen Moeder-dochterrichtlijn 2015, het wetsvoorstel Overige fiscale maatregelen 2016, het wetsvoorstel Wet tegemoetkomingen loondomein en het wetsvoorstel Wet vrijstelling uitkeringen Artikel 2-Fonds. Dit wetsvoorstel regelt de vrijstelling van bepaalde uitkeringen aan Joodse slachtoffers van vervolging ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. De implementatie van een Europese richtlijn, in dit geval de moeder-dochterrichtlijn, gebeurt altijd in de vorm van een afzonderlijk wetsvoorstel. Het wetsvoorstel Overige Fiscale Maatregelen omvat maatregelen in het kader van noodzakelijk onderhoud van bestaande wetgeving en maatregelen van technische aard zonder budgettaire gevolgen. De Wet tegemoetkoming loondomein is een kaderwet voor tegemoetkomingen in het loondomein. Zo worden de huidige premiekortingen grotendeels vervangen door andere tegemoetkomingen. In deze wet worden het lage-inkomensvoordeel en de loonkostenvoordelen voor specifieke groepen opgenomen.

Het Belastingplan 2016 bevat de volgende maatregelen op het terrein van het inkomensbeleid:

1. verlaging van het tarief in de tweede en derde schijf;
2. verlengen van de derde schijf van de loon- en inkomstenbelasting;
3. snellere en volledige afbouw van de algemene heffingskorting;
4. verhoging van de arbeidskorting in combinatie met een eerder begin van de afbouw;
5. verhoging van de inkomensafhankelijke combinatiekorting en
6. verhoging van de ouderenkorting.